Ont-wikkeling: worden wie je bent
Wanneer mensen het woord ontwikkeling horen, denken zij vaak aan groei.
Meer kennis.
Meer vaardigheden.
Meer ervaring.
Meer succes.
Alsof ontwikkeling vooral betekent dat we iets toevoegen aan wie we zijn.
Maar is dat wel zo?
In mijn werk en in mijn eigen leven ben ik steeds meer gaan geloven dat werkelijke ontwikkeling vaak een andere beweging is.
Niet het toevoegen van iets nieuws.
Maar het terugvinden van wat er al was.
Meer worden of meer jezelf worden?
Vanaf onze geboorte ontwikkelen wij ons voortdurend.
We leren lopen.
Praten.
Lezen.
Werken.
Samenleven.
We passen ons aan aan onze omgeving en leren wat wel en niet gewenst is.
Dat is een belangrijk en noodzakelijk proces.
Maar onderweg gebeurt er vaak nog iets anders.
Soms leren we niet alleen wie we zijn.
Soms leren we ook wie we denken te moeten zijn.
We leren ons aanpassen.
We leren rekening houden met anderen.
We leren verwachtingen waarmaken.
We leren sterk zijn.
Presteren.
Doorzetten.
En vaak zijn dat waardevolle eigenschappen.
Maar soms ontstaat er ook afstand.
Afstand tot wat we voelen.
Tot wat we nodig hebben.
Tot wat werkelijk bij ons past.
De wikkels die we verzamelen
Het woord ont-wikkeling fascineert mij al jarenlang.
Letterlijk betekent het:
het verwijderen van de wikkels.
De lagen die zich in de loop van ons leven om ons heen hebben gevormd.
Dat betekent niet dat die lagen verkeerd zijn.
Veel ervan hebben ons geholpen.
Ze hebben ons beschermd.
Ze hebben ons geholpen om moeilijke situaties door te komen.
Ze hebben ons geleerd om ons aan te passen aan de wereld om ons heen.
Maar soms blijven we leven vanuit die bescherming.
Ook wanneer die niet langer nodig is.
Dan leven we niet meer vanuit vrijheid, maar vanuit gewoonte.
Niet vanuit vertrouwen, maar vanuit voorzichtigheid.
Niet vanuit wie we zijn, maar vanuit wie we denken te moeten zijn.
Het leven nodigt ons uit
Vaak begint ontwikkeling niet wanneer alles goed gaat.
Juist moeilijke ervaringen nodigen ons uit om opnieuw naar onszelf te kijken.
Verlies.
Ziekte.
Relatieproblemen.
Stress.
Een burn-out.
Of juist een nieuwe liefde.
Momenten waarop het oude niet meer vanzelfsprekend werkt.
Dat zijn vaak ook de momenten waarop de vraag ontstaat:
Wie ben ik eigenlijk?
Wat wil ik werkelijk?
Wat voel ik?
Wat past bij mij?
Het zijn geen gemakkelijke vragen.
Maar vaak wel belangrijke vragen.
Je hoeft niet iemand anders te worden
Veel mensen komen bij mij omdat zij ergens vastlopen.
Soms hopen zij dat zij moeten veranderen.
Sterker worden.
Zelfverzekerder worden.
Minder gevoelig worden.
Meer controle krijgen.
Maar gaandeweg ontdekken veel mensen iets anders.
Dat het probleem vaak niet is dat zij te weinig zijn.
Maar dat zij te weinig toegang hebben tot wat er al aanwezig is.
Hun kracht.
Hun gevoeligheid.
Hun creativiteit.
Hun verlangens.
Hun grenzen.
Hun vermogen om lief te hebben.
Hun vermogen om te vertrouwen.
Het gaat dan niet om het worden van iemand anders.
Het gaat om het hervinden van jezelf.
Ont-wikkeling is nooit af
Ont-wikkeling is geen eindbestemming.
Er komt geen moment waarop alles klaar is.
Geen moment waarop we onszelf volledig begrijpen.
Geen moment waarop we nooit meer twijfelen, bang zijn of verdriet ervaren.
Het leven blijft veranderen.
Wij blijven veranderen.
Steeds opnieuw worden we uitgenodigd om onszelf te ontmoeten in nieuwe omstandigheden.
Dat maakt ontwikkeling soms kwetsbaar.
Maar ook levendig.
Misschien is dat wel wat het betekent om mens te zijn.
Niet perfect worden.
Maar steeds opnieuw toegang vinden tot wie je bent.
Vol leven
Voor mij gaat ont-wikkeling uiteindelijk niet over succes.
Niet over prestaties.
Niet over perfectie.
Het gaat over vol leven.
Over in vrijheid jezelf kunnen zijn.
In relatie tot anderen.
En in contact met de wereld waarin je leeft.
Niet door iemand anders te worden.
Maar door steeds meer jezelf te worden.