Ik ben altijd gefascineerd geweest door mensen.
Niet zozeer door wat zij doen, maar door wat hen beweegt. Door de vraag waarom de één onder moeilijke omstandigheden toegang houdt tot zichzelf, terwijl de ander zichzelf juist een beetje lijkt kwijt te raken. Die nieuwsgierigheid loopt als een rode draad door mijn leven.
In de sport ontdekte ik al vroeg dat talent en hard trainen alleen niet voldoende zijn. Later zag ik in organisaties dat kennis en vaardigheden op zichzelf ook niet het verschil maken. En in mijn werk als fysiotherapeut en haptotherapeut werd mij steeds duidelijker dat zelfs inzicht niet altijd voldoende is om werkelijk toegang te krijgen tot jezelf.
Langzaam begon ik te begrijpen dat achter al die verschillende situaties eigenlijk dezelfde vraag schuilgaat: hoe blijf je, juist wanneer het leven iets van je vraagt, verbonden met jezelf?
Ik ben steeds meer gaan geloven dat ieder mens veel meer in zich draagt dan er vaak zichtbaar wordt. Niet omdat er iets ontbreekt, maar omdat omstandigheden ons soms geleerd hebben voorzichtig te worden. Opvoeding, verlies, verwachtingen, druk, angst of teleurstellingen kunnen ervoor zorgen dat we delen van onszelf minder gemakkelijk laten zien. Niet bewust. Vaak gebeurt dat heel geleidelijk. We leven dan als het ware met een klein beetje de rem erop.
Ontwikkeling betekent voor mij daarom niet dat je iemand anders hoeft te worden. Het betekent juist dat je steeds meer toegang krijgt tot wat al in je aanwezig is.
Dat is ook de reden waarom ik anders ben gaan kijken naar klachten en emoties. Veel van wat mensen als een probleem ervaren, hoeft niet altijd een probleem te zijn dat opgelost moet worden. Soms is een klacht een gezonde reactie op ongezonde omstandigheden. En emoties zijn voor mij geen fouten in ons systeem. Zij vertellen ons iets over hoe wij ons verhouden tot onszelf, tot de mensen om ons heen en tot het leven.
Misschien vat één zin het beste samen wat mij drijft:
Het gaat er niet om dat je je goed gaat voelen.
Het gaat erom dat je goed gaat voelen.
Mijn fascinatie ligt daarom niet in de eerste plaats bij klachten, prestaties of diagnoses. Zij zijn belangrijk, maar uiteindelijk ontmoet ik altijd de mens daarachter.
Hoe ontwikkelt een mens zich?
Hoe gaan we om met druk, verlies, liefde, onzekerheid en verandering?
En hoe kunnen we, midden in alles wat het leven met zich meebrengt, steeds meer worden wie we ten diepste al zijn?