Mensen komen om heel verschillende redenen in mijn praktijk. Sommigen hebben lichamelijke klachten. Anderen lopen vast door stress, verlies, relatieproblemen of ingrijpende veranderingen in hun leven. En soms zeggen mensen eenvoudigweg dat ze zichzelf onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.
Wat mij in al die jaren is opgevallen, is dat veel mensen eigenlijk heel goed begrijpen wat er met hen aan de hand is. Ze kunnen hun situatie vaak helder uitleggen en weten precies waardoor iets is ontstaan. Toch is begrijpen alleen lang niet altijd voldoende om werkelijk in beweging te komen.
Dat heeft mij altijd gefascineerd.
In de haptotherapie onderzoeken we daarom niet alleen wat iemand denkt, maar vooral hoe iemand zich verhoudt tot zichzelf, tot andere mensen en tot het leven. Hoe ervaar je jezelf? Waar verlang je naar? Wat vraagt op dit moment jouw aandacht? En misschien nog belangrijker: wat voel je niet meer, terwijl dat ooit heel vanzelfsprekend was?
Daarbij maken we gebruik van gesprek, ervaringsgerichte oefeningen en – wanneer dat passend is – aanraking.
Juist daarin kan aanraking een bijzondere betekenis hebben. Niet omdat aanraken een doel op zichzelf is en ook niet omdat aanraking iets oplost wat woorden niet zouden kunnen. Maar omdat wij niet alleen een lichaam hébben. Wij zíjn ons lichaam. Het lichaam is de plek waar wij het leven ervaren, het huis waarin wij wonen.
Wat je met je hoofd begrijpt, krijgt niet vanzelf een plaats in je lichaam. Soms helpt een ervaring in het lichaam om iets wat iemand al begrijpt ook werkelijk te laten beklijven, zodat het niet alleen een inzicht blijft, maar langzaam onderdeel wordt van hoe iemand zichzelf en het leven ervaart.
In de loop van de jaren ben ik steeds meer gaan ontdekken dat ontwikkeling niet begint met iemand anders worden. Ontwikkeling begint wanneer je langzaam weer toegang krijgt tot wat al in je aanwezig is. Dat noem ik ont-wikkeling: niet iets toevoegen, maar steeds meer tevoorschijn laten komen wie je ten diepste al bent.